In zijn

 

sinds de omhelzing

ze hurkt aan de oever

die weinig om het lijf heeft

waar het haar enkels raakt

slaat het water 

     de doek waarin ze wikkelde

     is rijk geborduurd

     tussen vezelgeuren flikkert lijden, troost 

'een doek voor het ondraaglijke'

     gekregen van de moeder

     van de moeder bij het eerste licht

          tegen de stenen, het breken,

          het land kleiner dan haar slaapkamer,

          de dagen en de nachten korter

          dan in slaap te vallen - er zouden krassen

          in stemmen komen

          de platen zouden vaker haken dan zou

          het dansen op de heupen van Elvis

          verdraaien in grimassen in

          vervloekingen die binnenin groeien

          de wereld zou splijten ze zou

     geven wat ze kreeg

van dit eerste licht

     de doek is zwaarder nu

     dan wat het draagt

     ze wikkelt uit

weet zich lichter

gedragen

in zijn