Verdraaf me

 

Verdraag me.

Ik heb langer geleefd

dan ik ben. Stemmen kijken

me aan.

 

‘Kus me’,

 

in mijn eigen stem -

kleine kiem die de grond op kopt.

Plots hoor ik me. Buitenom.

Ze is onvaster dan van binnen, mijn stem.

Wankeler.

Maar even verwachtingsvol,

 

‘Kus me’.

 

Bevend als de tel voor de bots

van de stuiterbal - dat alles nog kan.

Dat het van alle stemmen

ook stil kan zijn.

 

Een bevel is een vraag

maar dan banger.

 

‘Kus me’

 

Onbevangnet,

alles waarop ik schouder

brokkelt onhandiger;

in de spiegel ben ik wel mooier.

 

Verdraaf me.

Ik smeek je.

 

‘Kus me’